Activity number : 8 Mass #2
A TWO DOGS COMPANY / KRIS VERDONCK [BE]

  • Installation / Performance

Co-Productie

Een grijze massa, tegelijk zwaar en licht, wordt traag geroerd. Bergen en valleien tekenen zich af voor de ogen van de toeschouwer en verdwijnen weer even snel. Deze materie verplaatst zich autonoom en creëert zijn eigen horizon zonder de aanwezigheid van de mens. MASS # 2 is een poëtisch, bewegend en ontroerend landschap. Première in Brussel van deze nieuwe creatie van Kris Verdonck.

Net zoals in MASS # 1 zou het hier de ‘toestand’ van het begin der tijden kunnen zijn, maar er is geen goddelijke schepper in de buurt. Deze materie beweegt autonoom, bepaalt haar eigen energie. We zijn getuige van geologische en fysische processen waarin zich organisch, door toeval en ononderbroken veranderingen voltrekken. Het zou ook het einde kunnen zijn, een landschap dat zonder menselijke aanwezigheid zijn eigen weg volgt. Het einde van de mens is niet het einde van de wereld.

MASS # 2 is een deel van Conversations (at the end of the world). Het grijze landschap vormt de omgeving, die allesbepalend is. Het is een entiteit die niets naast zich duldt.  De beweging van het landschap stuurt het ritme, en verbeeldt de aankomende catastrofe. De mensen in dit landschap hebben geen andere keuze dan hier rekening mee te houden en er uiteindelijk mee in op te gaan.  Een eenzame schoonheid blijft achter met nieuwe regels, voorbij het menselijke.  Tijd en taal zijn niet langer. MASS # 2 is continue overgang van ontstaan naar verdwijnen en opnieuw ontstaan, een eindeloze, onvoorspelbare metamorfose van chaos naar orde.

Doorheen de geschiedenis heeft de mens altijd al een invloed op zijn omgeving gehad. En met een vertraging heeft dit veranderde landschap dan weer invloed op de mens, die zich noodgedwongen, soms vol zelfmedelijden, moet aanpassen.  Indien er al een “narratief” in de menselijke geschiedenis te bespeuren valt, is het misschien die wel van een veranderend landschap. De “tipping-points” in de klimaatopwarming zijn niet direct te voelen. Maar de onoverkomelijke gevolgen van een geologisch tijdperk dat we nu naar onszelf moeten noemen, zullen de hele mensheid beïnvloeden.  “In het Antropoceen onthult de natuur zich als catastrofe”, schrijft de filosoof Timothy Morton. De gevolgen van het Antropoceen zijn nu niet te voorspellen, maar we zullen ons hoe dan ook moeten aanpassen. Vol ongeloof zullen we de gevolgen van onze eigen gecreëerde ecologische ramp moeten ondergaan.


De opleidingen die Kris Verdonck (° 1974) volgde – beeldende kunsten, architectuur en theater – weerspiegelen zich in het werk dat hij maakt: we kunnen zijn creaties situeren in het grensgebied tussen beeldende kunst en theater, tussen installatie en performance, tussen dans en architectuur.


PERS

‘Verpletterd door vijftig tinten grijs. Kris Verdonck laat de mensheid ondersneeuwen in een grootschalige theatrale installatie’ – De Standaard

‘Kris Verdonck geeft aan een landschap waar de mens al bijna uit verdwenen is’ – De Morgen

‘Une tentative troublante d’imaginer le théâtre après les humains, après le cataclysme qui s’annonce’ – La Libre

  • A Two Dogs Compagny